ครั้งหนึ่ง... คุณเคยปลื้ม เมื่อเขา ดีกับคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยโกรธ เมื่อเขา ทะเลาะกับคุณ
ครั้งหนึ่ง... คุณเคยชอบ เมื่อเขา บอกรักคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยเกลียด เมื่อเขา ไม่ง้อคุณ

ครั้งหนึ่ง... คุณเคย ซื่อสัตย์ เมื่อเขา จริงใจต่อคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยหงุดหงิด เมื่อเขา เฉยชาต่อคุณ
ครั้งหนึ่ง... คุณเคย หัวเราะ เมื่อเขา หยอกล้อ คุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยร้องไห้ เมื่อเขา นอกใจคุณ

ครั้งหนึ่ง... คุณเคยเสียสละเวลา เมื่อเขา อยากพบคุณ
ครั้งหนึ่ง... คุณเคยสูญเสียทั้งกายใจ เมื่อเขา ไม่ต้องการคุณ
ครั้งหนึ่ง... คุณเคยอบอุ่น เมื่อเขา กอดคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยเหงา เมื่อนึกถึงภาพเขากับคุณ



ครั้งหนึ่ง... คุณเคยอุ่นใจ เมื่อเขา ห่วงใยปกป้องคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคยอ่อนแอ เมื่อเขา ไม่สนใจคุณ
ครั้งหนึ่ง... คุณเคยอภัย เมื่อเขาทำผิดแล้วขอโทษคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคย อยากขอโทษ เมื่อเขาไม่อยู่ฟังคุณ

ครั้งหนึ่ง... คุณเคย คิดถึง เขา เมื่อเขาอยู่ไกลกับคุณ
แล้วครั้งหนึ่ง... คุณเคย คิดถึงความทรงจำและความผูกพัน
ระหว่างเขากับคุณเมื่อเขาไม่อยู่กับคุณอีกต่อไป

สักครั้งหนึ่ง... ที่คุณ สุข และ ทุกข์ เพราะ "รัก"
สักครั้งหนึ่ง...ที่คุณอาจไม่สมหวังใน "รัก"
กแต่คุณจะไม่ผิดหวังที่ได้ "รัก"
ดีกว่าไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกนี้

มันมีเหตุผลหลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้องหักห้ามใจไม่ให้รักใครสักคน
เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่ามันคงเป็นไปไม่ได้


บางคนอาจต้องห้ามใจ
เพราะกลัวใจตัวเองจะถลำลึกและเจ็บปวดมากไปกว่านี้
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน
และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก
และเราก็ไม่อยากทำร้ายความรู้สึกของคนคนนั้น
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะเขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา


ทุกข์ทรมานแค่ไหนที่เรารักเขา
แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา
เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่
เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา
มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้
แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ
แต่หากจำเป็นต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง
เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ